1. Jestem członkiem Free Software Foundation.

   Przymierzałem się do wstąpienia do tej organizacji kilka razy, choćby dlatego, że zajmują się problemami, które mnie bezpośrednio dotyczą. Takim punktem krytycznym był zakup trzypłytowej kolekcji The Ultimate Bourne Collection, wydanej przez Universal Studios i Tim Fim Studio. Wszystko naprawdę bardzo ładnie wydane za około 100 zł. Problemy zaczęły się, gdy chciałem sobie zrobić kopię tych płyt. Nie dało się. Dostrzegłem wtedy na płycie logo: Copy Protected – Macrovision. No ładnie… Wydałem tyle pieniędzy i nawet nie mogę zrobić kopii. Oczywiście wszystko co można zobaczyć i usłyszeć można też skopiować, dlatego trochę się pomęczyłem, ale po paru godzinach udało mi się dojść do tego, jak to zrobić. Kopie w końcu wykonałem. To nie koniec, dostrzegłem na okładce napis mówiący, że nie mogę tej płyty wywieźć za granicę, ani nawet sprzedać bez zezwolenia wytwórni! Pozostał niesmak i wnioski:

   • Wytwórnia płytowa traktuje swoich klientów, jak potencjalnych przestępców, którzy kupią płytę, po to by sprzedawać jej powielone egzemplarze na Stadionie Dziesięciolecia.
   • Nie warto kupować filmów na DVD.
   • Wydawca płyty i tak poniósł stratę – skutecznie zniechęcił mnie do zakupu kolejnych płyt, poza tym poinformowałem kilkudziesięciu znajomych, że mam taką kolekcję i chętnie ją pożyczę (tylko po to, by jej przypadkiem nie kupili).
2. Interesuje mnie komunikacja miejska. Często zaglądam na Encyklopedii Krakowskiej Komunikacji i czytam różne inne strony poświęcone tej tematyce.
3. W szkole podstawowej wraz z kolegą wydawaliśmy gazetę Szok. Jak na szkolną gazetę było to przedsięwzięcie nietypowe. Konkurowaliśmy z gazetą samorządu, utrzymywaliśmy się (i to całkiem nieźle) z reklam. Pisaliśmy nie tylko o szkole, dużą część numerów zajmowały przedruki z Wiedzy i Życia, Why Not? i innych. Pamiętam też krytyczny artykuł o szaletach na miejskich plantach, budynku który latami straszył wyglądem z zewnątrz i wewnątrz. Dwa tygodnie po ukazaniu się artykułu został zrównany z ziemią… Dotarły do nas słuchy, że to nie przypadek i byliśmy z tego strasznie dumni. Ech… siła mediów
4. Skoro już o mediach mowa – miałem też trochę wspólnego z radiem. W latach 1997-2000 prowadziłem fan klub RMF-u. Zajmowaliśmy się głównie organizacją imprez, w tym charytatywnych. Bardzo miło wspominam te czasy, ale w 2000 roku RMF FM się zmienił i przestało mnie to bawić. W 1999 roku (choć bardzo krótko) byłem pracownikiem lokalnego Radia Gama (sprzedawałem czas antenowy).
5. Jestem fanem gier planszowych i często spędzam swój wolny czas grając w nie ze znajomymi. Ostatnio bardzo podoba mi się Wysokie napięcie.
6. Choć jestem po studiach informatycznych i jestem z branżą IT związany od trzech lat, to nie wszyscy wiedzą, że poprzednio przez 6 lat byłem… agentem ubezpieczeniowym. Bardzo lubiłem tę pracę, może dlatego, że traktowałem klientów, jak znajomych, co sprowadzało się do tego, że nie sugerowałem im tego, czego sam bym nie kupił i – jeśli tylko był na to czas – rozmawiałem z nimi na przeróżne tematy. Pozdrawiam wszystkich byłych klientów
7. Parę lat temu kilka razy w tygodniu wstawałem o 5:30 rano (dzisiaj rzadko przed 9) i biegałem 12-15 kilometrów. Chciałem biegać coraz szybciej i szybciej, więc się nie oszczędzałem. Czasami przesadzałem i byłem tak wyczerpany, że kręciło mi się w głowie i miałem problem z normalną pracą W końcu to zawiesiłem, ale może wrócę do tego w łagodniejszej formie. Aha, raz nawet wziąłem udział w zawodach w biegu na 10 km.

Czas odbić pałeczkę i podać listę  osób (i wcale nie 7), które miałyby napisać coś podobnego o sobie

• Wojciech Bednarski – ktoś, kto chyba zapomniał, że prowadzi bloga
• Maciej Chojnacki – kolega z Aviary.pl, z którym nie mogę się od dłuższego czasu skontaktować.
• Jakub Klawiter – wariat z Poznania
• Jakub Pawłowicz – web developer, kolega z Sabre.
• Stefan Plewako – szef lokalizacji Thunderbirda.

Postanowiłem powrócić jednak do tego tylko w innej formie. W tej chwili polskie testowe wydanie Lightninga powstaje przez rozpakowanie oryginalnej wersji, podmianę plików na te z polską lokalizacją i ponowne spakowanie. Z punktu widzenia użytkowników – nie ma to żadnego znaczenia.

Poprzednio kilka osób prosiło mnie również o wersje dla Windows. Postanowiłem spełnić tę prośbę. Od dziś każdy, kto używa testowej wersji przyszłego Thunderbirda 3.0 może pobrać wersję dla Linuksa, Windows, a także dla Mac OS X. Wersje mogą się aktualizować do nowszych, choć na razie nie należy spodziewać się codziennie nowych wersji. Te będą  pojawiać się od czasu do czasu.

Przypominam o zrobieniu kopii zapasowej przed rozpoczęciem testów. Choć ja nie miałem z tym nigdy problemów, nie można wykluczyć nieprzewidzianego zachowania się rozszerzenia.

Miłego testowania! Błędy w lokalizacji można zgłaszać w naszej Bugzilli.

Tak poważne błędy pojawiały się już kilkakrotnie (raz trzeba było długo czekać na poprawkę, innym razem Microsoft naprawił błędy dość szybko), ale nie odbijało się to tak gwałtownie na statystykach.

Co się do tego przyczyniło?

Dziś na stronie logowania do systemu transakcyjnego Inteligo zobaczyłem coś takiego:

Komunikat na stronie logowania https://secure.inteligo.com.pl/

Czyżby klienci Inteligo potraktowali to bardzo poważnie? A to w końcu ponad 600 tys. osób…

Piotr Makowski zajmuje się u nas tłumaczeniem środowiska GNOME, dystrybucji SUSE Linux Enterprise, a także udziela się w projekcie słownika referencyjnego.

Branża IT nie jest jedyną, która go interesuje. Typ wolnego ducha, ciągle poszukujący (jak sam się określa) zajmuje się sztuką. Ma na koncie kilka głównych ról, m.in. w musicalu Szach i Papuga wystawianym na deskach Teatru Muzycznego w Gdyni, dramacie Piękne Rzeczy i filmie Świtem wystawianym na tegorocznym Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni.

Piotr Leszczyński podobnie jak Piotr Makowski jest tłumaczem SUSE Linux Enterprise i uczestniczy w projekcie słownika referencyjnego.

W przeszłości był redaktorem pism komputerowych (m.in.: Top Secret, Gambler, Cyber), sekretarzem redakcji Secret Service i reżyserem magazynu telewizyjnego Escape. Po dłuższej przygodzie z dziennikarstwem, a potem z tworzeniem stron internetowych, postanowił zmienić zawód i zająć się w końcu tym, co zawsze chciał robić, czyli tłumaczeniem.

Studiuje filologię angielską (ścieżka tłumaczeniowa) w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej i chociaż swoje przyszłe plany zawodowe łączy raczej z tłumaczeniem oprogramowania, to w chwilach wolnych tłumaczy także awangardową prozę amerykańską.

Mozilla Camp Europe 2008. Obrazek: Toni Hermoso Pulido

Do Barcelony przyleciałem, razem z Marcoosem, w czwartek. I zaczęły się przygody. Wieczorem postanowiliśmy coś zjeść. Długo szukaliśmy jakiejś restauracji w wąskich uliczkach Barri Gòtic. W końcu dotarliśmy do Ciutat Comtal (Ciudad Condal) przy c/Baños Nuevos 8. Restaurację prowadziło dwóch panów po pięćdziesiątce – rzeźnik i grzałkowy. Pierwszy był kucharzem i wyglądał jak rzeźnik. Nie żebym wiedział jak powinien wyglądać rzeźnik, ale gdybym sobie miał go wyobrazić – to wyglądałby właśnie tak, jak wspomniany kucharz. Drugi był kelnerem i widziałem co robił z daniem przyrządzonym przez rzeźnika. Wziął, zawieszony na gwoździu przyrząd wyglądający jak grzałka elektryczna, podłączył do prądu i po chwili zaczął nim atakować jedzenie. Dość skutecznie, bo po chwili grzałka się paliła. Ale jedzenie przyrządzone dla jednego z klientów wyglądało dobrze. Grzałkę ugasił, ewakuacji nie było. Zamówiliśmy pavo horno, czyli pieczonego indyka, niestety po chwili pan grzałkowy powiedział, że jest only one turkey, więc wybrałem coś innego – jakąś tam baraninę. Nie było, więc wybrałem jeszcze coś innego. No i dostałem chyba najgorsze danie w lokalu (widziałem to co podawali innym i wyglądało nieźle). Nie polecam tam dania Costillas lechal. Takie niby żeberka, tylko oprócz kości wszystko albo gumowate albo tłuste. Ale frytki i białe wino były świetne.

Tego dnia chcieliśmy jeszcze zwiedzić katedrę, ale było już za późno.

W piątek zwiedziliśmy świątynię Sagrada Familia (ja już po raz drugi), wjechaliśmy na górę Montjuïc, gdzie obejrzeliśmy stadion olimpijski (piękny to on nie jest…) i zwiedziliśmy muzeum olimpijskie, potem wróciliśmy do starej części miasta i obejrzeliśmy w końcu katedrę, a później fantastyczny Casa Batlló. Udając się do metra natknęliśmy się na wystawę sklepową, która na rozbawiła:

Para z pieskami. Zdjęcie: Marek Stępień © Some rights reserved. http://creativecommons.org/licenses/by-nd/2.0/deed.pl

Sobota i niedziela to już wyłącznie MozCamp. Na nic innego nie było czasu. Z takich ciekawostek – w sobotę David Ascher przedstawił nowe, rewolucyjne spojrzenie na Thunderbirda – uproszczony interfejs, przyciski do odpowiadania na maile umieszczone przy otrzymanym e-mailu (nie w pasku narzędzi), wygodne wyszukiwanie, lepszy niż w Gmailu sposób prezentacji korespondencji z wybraną osobą. Z polskich akcentów – Staś, wraz z Pike’iem, Sethem i Sipaqiem prezentowali L10n-drivers Team, Gandalf z Adrianerem mówili o Silme. Wieczorem relaksowaliśmy jedząc tapas i pijąc wino na plaży w restauracji Sal Cafe. I coś, co mnie zaskoczyło – nie wiedziałem, że Aviary.pl jest w środowisku Mozilii tak popularne i tak podziwiane. Wystarczyło się przedstawić, by wzbudzić entuzjazm u rozmówcy…

W niedzielę Aza Raskin prezentował nowe idee w Ubiquity (niestety się spóźniłem), a Brian King pokazywał subskrybowanie rozszerzeń przez RSS. Z polskich rzeczy – Marek zaprezentował historię Aviary.pl, a ja opowiedziałem krótko jak pracujemy – stand-upy, Matrix, przyjmowanie nowych osób. Potem Gandalf prezentował jeszcze szablony stron internetowych dla społeczności, ale na to się już nie załapałem – nie chciałem się z Markiem spóźnić na samolot. Z powody mgły w Monachium wylądowaliśmy z ponad godzinnym opóźnieniem i ledwie zdążyliśmy się przesiąść (czytaj: dobiec) – odliczano już 2 minuty do zamknięcia bramek.

Ciekawe kiedy znów wpadnę na 4 dni do Barcelony…

Wyglądem kojarzy mi się z najnowszymi aplikacjami Microsoftu, jak choćby Office – dużo niebieskiego.

Pierwsze, co rzuca się w oczy, to brak tradycyjnego menu. Nie uruchamia się ono nawet po wciśnięciu Alt. Po prostu go nie ma. Właściwie wszystkie opcje dostępne są poprzez dwa przyciski obok paska adresu/wyszukiwania. Sam pasek przypomina trochę ten w SeaMonkey – służy do wpisywania adresu, słów do wyszukania. Różnica polega na tym, że pokazuje wyniki wyszukiwania już w trakcie wpisywania.

Po otwarciu nowej karty wyświetla coś w rodzaju ulepszonego Speed Dial znanego z Opery. Różnica jest taka, że w Operze sami je sobie definiujemy, a Chrome wyświetla listę najczęściej odwiedzanych. Przy okazji ostatnio dodane zakładki i zamknięte karty.

Wróćmy do wspomnianych wyżej przycisków. Co ciekawego się pod nimi kryje? Pierwszy to Opcje strony, drugi Ustawienia Google Chrome. Ja skupię się na tym pierwszym.

Pierwszą ciekawą opcją jest Tryb incognito. Przypomina to InPrivate Browsing z Internet Explorera 8.0 Beta 2.  Wybranie opcji powoduje otwarcie nowego okna, zmienia się kolorystyka i pojawia zarys tajniaka w prochowcu i czarnych okularach.

No i objaśnienie funkcjonalności, które mnie rozśmieszyło – lista rzeczy na które należy uważać:

• witryny zbierające lub udostępniające dane na temat użytkowników
• dostawców usług internetowych oraz pracowników śledzących odwiedzane przez użytkowników strony
• złośliwe oprogramowanie śledzące naciśnięcia klawiszy w zamian za darmowe emotikony
• monitoring prowadzony przez tajnych agentów
• osoby stojące za plecami

Kolejną rzeczą jest funkcjonalność Mozilla Prism. Wybieramy Utwórz skróty aplikacji i możemy utworzyć ikony-skróty np. na pulpicie.

Ponadto Chrome ma Konsolę JavaScript, która zawiera coś w rodzaju mozillowego DOM Inspektora i narzędzia do analizy np. szybkości ładowania się elementów na stronie, jest też debugger JavaScriptu.

Bardzo ciekawy jest Menedżer zadań.

Można bardzo łatwo zabić proces – wyświetloną zawartość jednej strony. Proces zostaje przerwany, a w karcie, której proces zabiliśmy – wyświetla się komunikat Niedobrze!

I kolejna zabawna rzecz – Statystyki dla nerdów, czyli bardziej rozbudowane statystyki np. zużycia pamięci wszystkich otwartych przeglądarek.

Na koniec powinienem wyjaśnić skąd tytuł Google Chrome zachowuje się niegrzecznie Przeglądarka ta ma (podobnie jak np. Firefox) opcję powiadamiania o źle działających stronach. Uśmiałem się, jak zobaczyłem na liście typów błędów, wśród Nie można załadować strony, Strona wygląda dziwnie, wspomniane Google Chrome zachowuje się niegrzecznie.

Podsumowując: Google Chrome ma szanse na sukces. Napisane w Chrome.

Od miesiąca buildy budują się automatycznie co godzinę. Najświeższy build można zawsze pobrać z l10n.mozilla.org/~hubert/. Jeśli któremuś z testerów to nie wystarcza – pod adresem l10n.mozilla.org/~hubert/pub/calendar/lightning/nightly/ można znaleźć wydania z ostatnich dwóch tygodni.

Nie trzeba się już męczyć z aktualizacją, jak poprzednio – dodałem system automatycznej aktualizacji:

Pierwszy build danego dnia jest udostępniany jako aktualizacja. Każdego dnia (a raczej każdej nocy) nowe wydanie. System aktualizacji jest tak zorganizowany, by nikomu nie pojawił się tzw. żółty ekran śmierci. Po prostu sprawdza, czy w polskim pliku językowym nie brakuje jakichś tłumaczeń.

Jeśli są jakieś braki, bo dodano coś w wersji amerykańskiej, nowy build nie jest udostępniany jako aktualizacja, a ja dostaję powiadomienie e-mailem i sms-em o konieczności dodania/zmiany tekstu w Lightningu. Dzięki powiadomieniom polska lokalizacja jest szybciej aktualizowana.

Teraz też testowa wersja Lightninga jest dostępna nie tylko dla Thunderbirda 2.0, przyszłego Thunderbirda 3.0, ale również dla przyszłej wersji 2.0 pakietu SeaMonkey:

Miłego testowania!

W najbliższy weekend Aviary.pl zamierza uczcić to wydarzenie – będziemy w dwóch miejscach: w sobotę w Krakowie i w niedzielę w Warszawie. Jeśli chcesz świętować z nami, chcesz o coś zapytać, podyskutować na okołomozillowe tematy lub po prostu napić się z nami piwa, kawy czy czegokolwiek innego – zapraszamy. Zapiszcie się na właściwe spotkanie na Mozilla Party, żebyśmy wiedzieli ile miejsc przy stolikach zarezerwować.

Kasia jest studentką informatyki na Polskim Uniwersytecie Wirtualnym. Zagorzała feministka, pracuje w wydawnictwie Haymarket Media jako asystentka ds. badań i rozwoju, interesuje się książkami i fantastyką, jest zastępcą redaktora naczelnego w redakcji Tawerny RPG.

Uwielbia małe, puchate zwierzątka, nałogowo grywa w Popmundo (przy okazji należy do zespołu tłumaczy) i w Hattricka.

Zanim do nas trafiła, od września 2006 pomagała w tłumaczeniu Flocka. Jak mówi o sobie – ma świra na punkcie interpunkcji – błędów czepia się zawsze i wszędzie, nawet jak nie ma racji W Aviary.pl jest specjalistką ds. jakości lokalizacji przeglądarki Flock, ale zajmuje się też innymi projektami.

A skąd tytuł? Kasia jest drugą osobą w naszym zespole, która nie mieszka w Polsce. Jest mieszkanką Londynu, mieszka pod tym samym adresem, co człowiek dobrze znany w środowisku webmasterów – Kornel Lesiński

Ponieważ urodzonych testerów znaleźć dziś bardzo trudno, mam prośbę – proszę o rozreklamowanie naszego ogłoszenia. Na zgłoszenia czekamy do końca czerwca.