Lokalizacja Bugzilli odbiega trochę od większości projektów, z jakimi mamy do czynienia. Tak w skrócie – polega to na edycji HTML-owych szablonów, gdzie teksty, które trzeba przetłumaczyć wplecione są w stronę HTML. Za wygodne to to nie jest i odstrasza trochę lokalizatorów.

Zatem jak to z tym wydaniem Bugzilli mniej więcej było? Po wydaniu wersji 3.0 zaczęła się praca na wersją 3.2. I chyba zaczęła się to jedyne dobre określenie. Bo końca już nie było. Potem Mozilla wydała wersję 3.4, a my nadal oferowaliśmy 3.0… Co ciekawe na bugs.aviary.pl używaliśmy częściowo przetłumaczonej wersji 3.4. I to dość nieszczęśliwie – np. mało kto orientował się widząc bardzo podobne rozwiązania – nienaprawialny i nienaprawiony, co wywoływało irytację.

Niektórzy nie chcieli dłużej czekać i sami przetłumaczyli Bugzillę. W pewnym momencie okazało się, że istnieją… trzy (albo cztery – już nie pamiętam) wersje tłumaczenia Bugzilli z serii 3.4.x. Trzeba tylko było wybrać właściwą i zrobić porządną kontrolę jakości. Tylko Od niczego przeszliśmy do klęski urodzaju… Na dodatek zbliżało się wydanie 3.6.

Jednym z autorów tłumaczenia 3.4.x był Krzysztof Kurzawski, który widząc naszą nieudolność – zainteresował tematem Mozillę. Zdecydowaliśmy, że popracujemy nad Bugzillą na naszym spotkaniu. Zaprosiliśmy Krzysztofa na spotkanie i dalej sprawy potoczyły się szybciej. Na spotkaniu rozstrzygnęliśmy, jak tłumaczyć kluczowe elementy. Powstał nowy zespół tłumaczący Bugzillę i – po początkowych problemach – ruszyły prace w składzie: Krzysztof Kurzawski, Katarzyna Niewodniczańska, Wawrzyniec Niewodniczański, Leszek Życzkowski. Potem 3 tygodnie kontroli jakości i o to jest. Polska Bugzilla 3.6.

Na tym jednak nie koniec – zespół kończy pracę nad wersją 3.4.6 i przymierza się do 3.6.1. Docelowo polska Bugzilla ma być wydawana równocześnie z amerykańską edycją.

Od kilku tygodni jest dostępne testowe wydanie polskiego Lightninga dla osób, które – w celach testowych – używają Thunderbirda 3.1 lub 3.2.

Do pobrania z tej strony co zawsze.

Jeśli ktoś używa wersji 0.9 – warto się przesiąść. Chociażby dlatego, że w obecnej edycji rozwiązano ponad 500 bugów – Sunbird powinien działać teraz dużo stabilniej w porównaniu z poprzednią wersją. Dodana została też – moim zdaniem istotna – funkcjonalność: można teraz ustawić wiele przypomnień do pojedynczego wydarzenia.

W polskiej wersji, dzięki pomocy Kasi oraz Wojtka i Stefa rozwiązanych zostało prawie 20 bugów. Do pobrania ze strony Mozilli (polska edycja):

• GNU/Linux
• Mac OS X
• Windows

Użytkownikom wersji 0.9, którzy nie chcą instalować bety Sunbirda 1.0 pozostanie rozważenie przesiadki na Lightninga.

Wczoraj opublikowałem na naszej stronie ogłoszenie z tym związane. Wymagania są opisane w ogłoszeniu – tutaj tylko wspomnę o tym na jakim etapie jest teraz MDC i czym będzie zajmowała się osoba, której szukamy.

Polskie MDC rozwijało się całkiem nieźle, choć często pojawiały się problemy z jakością artykułów tłumaczonych przez ochotników. Ale wszystko szło do przodu. Do chwili, kiedy dwa lata temu (o ile dobrze pamiętam) Mozilla zdecydowała się zamienić MediaWiki na DekiWiki. Problemy z jakością nagle zniknęły – nie dlatego, że znaleźliśmy jakiś cudowny sposób na to – po prostu po tej zmianie gwałtownie spadła liczba edycji. Wynikało to z niedoskonałości nowego narzędzia. Część problemów została rozwiązana, część nie. Tyle historii.

I tutaj pojawia się zadanie dla osoby, której szukamy. Pierwsza rzecz – to przyjrzenie się procesowi lokalizacji, znalezienie słabych punktów przeszkadzających w pracy, zgłoszenie ich i zaproponowanie zmian. Druga rzecz – przygotowanie planu lokalizacji – co tłumaczyć, w jakiej kolejności, ilu ludzi do tego potrzeba itp. Trzecia rzecz – przetłumaczenie kilku kluczowych artykułów. Czwarta rzecz – zebranie wszystkich przydatnych informacji na stronie wiki projektu, tak by każda nowa osoba mogła się łatwo wdrożyć oraz by dało się jakoś śledzić postępy prac. I wreszcie rzecz piąta – dobranie zespołu tłumaczy.  Idealny projekt dla lubiących wyzwania. Po 2 latach zweryfikujemy co się udało zrobić i zdecydujemy co dalej z polskim MDC. Ktoś chętny? Dołącz do nas.

Od premiery Firefoksa 3.6 minęło 2 miesiące i jest teraz (mam na myśli wersję 3.6) nie tylko najpopularniejszą przeglądarką wśród użytkowników Firefoksa, ale także najpopularniejszą na polskim rynku. Od premiery Internet Explorera 8.0 minął rok i wciąż przegrywa ze starszą wersją – 7.0.

Nie dziwi mnie to specjalnie – Mozilla aktywnie zachęca użytkowników starszych wersji do przesiadki. Robi też analizy – bada, co zrobić, by ludzie nie zwlekali z aktualizacją, wprowadza zmiany i weryfikuje wyniki. Microsoft tak nie potrafi?

Dokładne wyniki badania popularności przeglądarek: Ranking.pl, 15-21 marca 2010.

Wersja jest bardzo testowa – prawie wszystkie elementy interfejsu zostały z niej usunięte, chodziło zapewne o pokazanie możliwości nowej wersji silnika Trident.

Pierwszą rzeczą, którą zrobiłem po uruchomieniu aplikacji – to wejście na stronę Acid3 Test. Wynik? 55 punktów. Nie rzuca na kolana, przy stu (WebKit, Presto) lub prawie stu (Gecko) punktach, ale to jednak duża poprawa w stosunku do 20 punktów w IE8.

Zerknąłem na szczegóły. Coś mało błędów dot. SVG. Hmm… Czyżby do IE9 dodano obsługę SVG? Tak! Po chwili entuzjazmu zauważyłem, że do obsługi SVG zbliżonej do konkurencji to jeszcze droga daleka, ale ważne, że wreszcie zaczęli.

Dalej mamy kolejną niespodziankę – obsługa XHTML. Wreszcze IE wie co to MIME application/xhtml+xml! Co prawda cały świat zmierza już kierunku HTML5, ale powinno to się przydać. Sprawdziłem na szybko jak z tą obsługą jest. Zrobiłem dwa testy. Pierwszy – czy poradzi sobie z odkodowaniem encji, której opis został dodany do DOCTYPE’a (daje radę) i czy wie jak sobie poradzić w XHTML-u z czymś takim:

<p style="color: black"><span style="color: red" />Ten tekst nie jest czerwony.</p>

No i z tym też sobie poradził.

Do tego dochodzi obsługa własności CSS3: border-radius, opacity, dodano wsparcie dla nowych pseudoklas w rodzaju :nth-last-child(n), HTML5 Selection i inne. Po szczegóły odsyłam na strony Microsoftu, a ja idę ochłonąć.

Czwartek, 4 lutego. Orange France i carbonnade à la flamande

Przylot

Tym razem przyleciałem tam z Markiem już w czwartek, by troszkę więcej pozwiedzać. Właściwie już sam port lotniczy w Brukseli z długą, niekończącą się seria chodników ruchomych (prowadzących do strefy odbioru bagażu) mógłby być atrakcją turystyczną. Bo jest to coś co mi się przypomina, gdy pada hasło Bruksela. Jako, że było już trochę późno – zapomnieliśmy o zwiedzaniu i zdecydowaliśmy się coś zjeść. Postanowiliśmy wspomóc się Internetem, za który niestety trzeba w naszym hotelu zapłacić.

Orange France

Może zdanie z Internetem bym sobie darował, gdyby nie jakość świadczonej usługi. W hotelu można było skorzystać z bezprzewodowego Internetu dostarczanego przez Orange France, płacąc 9,90 € za 24 godziny. Tanio to nie jest, ale niech będzie. Ciekawie było już na etapie przeglądania regulaminu usługi. Okazało się, że wymagany jest komputer klasy PC oraz przeglądarka internetowa Internet Netscape navigator 5.5 lub nowszy ewentualnie Internet Explorer 4.67 lub nowszy. Oj, chyba nie spełniam wymagań… No i nigdy nie słyszałem o czymś takim jak Internet Netscape navigator, ani nawet o Netscape Navigator w wersji 5.5 czy Internet Explorerze 4.67. Postanowiłem zaryzykować te parę euro. Dostałem login i hasło, no i jakoś to działało. Zdarzało się, że gdy połączenie padło – system przekierowywał mnie do strony logowania. Po zalogowaniu się i próbie wejścia na jakąkolwiek stronę – znów pojawiał się ekran logowania. I potem kilkanaście minut walki z ich oprogramowaniem. Marek, próbujący korzystać z sieci przez iPoda, miał jeszcze ciekawsze przygody, ale to już osobna historia. Moja zła opinia na temat firmy Orange – jeszcze bardziej się pogorszyła…

Falstaff

Gdy uporaliśmy się z Internetem – wybraliśmy miejsce na kolację – Falstaff, przy Henri Maus 19. Polecam tam genialne carbonnade à la flamande, tradycyjną potrawę belgijską  – kawałki wołowej polędwicy smażone na ciemnym piwie. A to wszystko podawane oczywiście z pysznymi frytkami. Jeśli dodamy do tego wspaniałe piwo Leffe, to właściwie czwartkowe zwiedzanie można zakończyć .

Piątek, 5 lutego. Atomium

Na ten dzień zaplanowaliśmy zobaczyć coś ciekawego w tym mieście. Wybór padł na Atiomium, ponad 100-metrowej wysokości budowlę, składająca się z dziewięciu połączonych ze sobą sfer, będąca powiększeniem kryształku żelaza. Budowla powstała na Expo ’58 i – podobnie jak wieża Eiffla – miała być po zakończeniu wystawy rozebrana. Stała się jednak tak popularna, że zdecydowano się ją zostawić, dzięki czemu można ją zwiedzać do dziś.

Do najwyżej położonej sfery, gdzie jest punkt widokowy, można dostać się windą (w tamtych latach najszybszą na świecie), a potem porusza się po obiekcie schodami – głownie ruchomymi. W środku znajduje się wystawa poświęcona Expo ’58, restauracja i snack bar. Wspominam o tym snack barze nie bez przyczyny – mają tam takie same krzesła, jakie były prezentowane na wspomnianej wystawie. Te (a przynajmniej podobne do nich) ponadczasowe krzesła można kupić obecnie w sklepach. Ciekawe, czy wtedy wydawały się ludziom futurystyczne…

Chcieliśmy potem zwiedzić Mini-Europe, która jest obok, ale była niestety zamknięta. Zjedliśmy w Le 7ieme Art (polecam gyros), potem pognaliśmy zobaczyć siedzibę Komisji Europejskiej i Parlamentu Europejskiego i dzień zwiedzania się skończył.

Sobota, 6 lutego. FOSDEM, dzień pierwszy

FOSDEM dance

No i nadszedł dzień FOSDEM-u. Ponad 5000 geeków, ponad 200 wykładów, 2 dni, 0 € (jak głosi FOSDEM-owa gazetka) i dziesiąta taka impreza z rzędu. Zaczęło się od FOSDEM dance, który tym razem został odtańczony nie przez prowadzących, a przez wszystkich obecnych na sali (ze mną włącznie).

Pada sieć

Pierwszy keynote – Promoting Open Source Methods at a Large Company. Niestety się zawiodłem. Brooks Davis z Aerospace nie pokazywał żadnych slajdów, ani nie miał dobrego kontaktu z publicznością. To spowodowało, że wykład był bardzo monotonny i trudno było go słuchać. No i po chwili nie wytrzymywały routery bezprzewodowe, bo wszyscy wyciągnęli laptopy, telefony i wszystko co łączy się z Internetem.

Evil on the Internet

Drugi keynote był już zdecydowanie ciekawszy. Prezentujący: Richard Clayton, temat: Evil on the Internet. To już było zdecydowanie lepsze. Facet mówił na temat phishingu, ofert pracy służących praniu brudnych pieniędzy, fałszywych bankach i tym podobnych. Pokazywał jak w prosty sposób, używając narzędzi Google, łatwo zweryfikować z czym mamy do czynienia. Najbardziej widowiskowe (a równocześnie proste i oczywiste) było chyba użycie Google Street View, gdzie pokazał, że pod adresem banku – podanym na stronie tegoż banku – nic nie ma.

Na co Google wydaje dużo pieniędzy

Potem przenieśliśmy się wszyscy do dev-roomów. Tym razem nie miałem takiego problemu, jak dwa lata temu (kilka interesujących wykładów w tym samym czasie) i zdecydowałem się spędzić czas w pokoju mozillowym.

Wspomnę o kilku wykładach, a raczej o tym, co pamiętam po dwóch tygodniach .

Tristan Nitot we wstępie mówił m.in. o ballot screen i o tym jak się do tego przygotowuje Google (dziesiątki milionów dolarów wydanych na reklamę) i Mozilla.

Apple dziś jak AT&T w latach ’50

Dość ciekawy był wykład Hackability, który prezentował Tristan i Paul Rouget. Tak w wielkim skrócie było to przeciwstawienie sobie dwóch różnych podejść do technologii przez dostawców sprzętu i oprogramowania. Z jednej strony mamy do czynienia z polityką zamkniętą, gdzie użytkownik sprzętu czy oprogramowania nic lub niewiele może zrobić, poza tym, na co pozwoli mu producent. Tristan wspomniał o firmie telekomunikacyjnej AT&T, która jeszcze w latach pięćdziesiątych ubiegłego wieku zabraniała wpinania do jej sieci jakiegokolwiek sprzętu, który nie był przez tę firmę sprzedawany. Bo niby takie niesprzedawane przez nich urządzenie może im popsuć coś w sieci. Wyobrażacie sobie, że rodzima tepsa mówi Wam, że możecie używać tylko aparatów przez nich sprzedawanych? Niewiele się to różni od polityki firmy Apple stosowanej w przypadku iPhone’a (wspomnianego w wykładzie)… Z drugiej strony polityka otwarta – Wikipedia, wolne i otwarte oprogramowanie itp. – dzięki której użytkownik może o wiele więcej. I tutaj Paul zademonstrował możliwości jakie nam daje nam HTML5, otwarty standard.

HTML5

Ogromne tłumy zgromadziła prezentacja Roberta Nymana – HTML5. Części nie udało się nawet dostać na salę… Prezentacja była tak dobrze przygotowana i poprowadzona, że nawet ktoś kto bardzo interesuje się HTML5 i wie na ten temat dużo – na pewno się nie nudził. Robert mówił o tym, jak do tego wszystkiego doszło, jakie są cechy HTML5, z jakimi problemami się spotykamy i jak je rozwiązywać. Jak można się domyślić problemem jest produkt jednego z graczy na rynku przeglądarek, porównany tutaj do Dartha Vadera.

Po tej prezentacji Paul znowu pokazał kilka demonstracji wykorzystujących HTML5, otwarte formaty wideo, SVG, WebGL i połączenie tego wszystkiego.

Laser tag i kręgle

Wieczorem w Crosby Mozilla zorganizowała kolację i zadbała o trochę rozrywki. Po kolacji udaliśmy się na partyjkę w laser tag, a później zagraliśmy w kręgle.

Niedziela, 7 lutego. FOSDEM, dzień drugi

Fennnec na iPhone’a

W niedzielę Mark Finkle mówił o mobilnej wersji Firefoksa na różne systemy. I z tego co pamiętam jedynym liczącym się systemem, który nie będzie wspierany przez Mozillę jest w tej chwili iPhone OS (jak można się domyślać ze względu na politykę firmy Apple).

Kobiety w Mozilli i trudności językowe

Alix Cazenave i Delphine Lebédel mówiły o udziale kobiet w projektach mozillowych, a Pike (który – jak się okazało dzień wcześniej – nieźle gra w kręgle) o L20n tłumacząc audytorium problemy lokalizacyjne na przykładzie języka polskiego.

Jetpack i Drumbeat

Gandalf mówił o Jetpacku, a Mark Surman i Alina Mierlus o planach, związanych z projektem Drumbeat w Europie. Nie były to ostatnie prezentacje, ale po nich musieliśmy niestety udać się na samolot.

Taka jedna uwaga na koniec. Gdzieś przeczytałem, że w Brukseli co druga napotkana osoba mówi po angielsku, a co trzecia po polsku. Hmmm… nie wiem, czy nie jest odwrotnie .

Udzielił ciekawego wywiadu Wojciechowi Staszewskiemu z Gazety Wyborczej. W tej chwili nie ma tego dostępnego online, więc trzeba się udać do kiosku.

A z artykułu Banda dzieciaków ugryzła Imperium w Dużym Formacie można dowiedzieć się m.in.:

• dlaczego ludzie myśleli, że 12-letni Zbyszek Braniecki jest stary
• w którym miejscu na pokładzie samolotu można znaleźć silnik Firefoksa
• co ma Mozilla do Greenpeace
• jak Leszek Życzkowski wprowadzał rewolucyjną zmianę w tłumaczeniu jednego zdania w polskim Firefoksie
• dlaczego w Krzemowej Dolinie kończą pić piwo o 21
• co ja mam wspólnego z Linusem Torvaldsem – przyznam, że nie wiedziałem
• co to jest teoria długiego ogona
• dlaczego lubimy Google
• co dobrego zrobił Microsoft

Miłego czytania!

Aktualizacja: wywiad jest już na stronach Wyborcza.pl – http://wyborcza.pl/1,75480,7373240,Banda_dzieciakow_ugryzla_Imperium.html.

Zespół IE chwali się poprawioną wydajnością – w teście SunSpider 09 deweloperska wersja Explorera osiąga podobno wyniki porównywalne z Firefoksem 3.5. Podają też aktualny wynik w teście Acid3 – przechodzą 32 testy. To trzy razy gorzej niż konkurencja, ale lepsze to niż 20 przechodzących testów w IE8.

Z innych istotnych rzeczy – IE9 ma już niemal pełną obsługę CSS3 selectors i obsługuje border-radius.

Ani słowa o SVG, więc o jakimkolwiek wsparciu tego formatu w dziewiątce możemy chyba zapomnieć. Zaległości w porównaniu z konkurencją mają dość duże, ale lepszy rydz niż nic… Problem w tym, że jeśli będą gonić konkurencję w takim tempie, to zanim dogonią, mogą całkowicie zniknąć z rynku. W Polsce Microsoft ma już mniej niż 1/3 rynku przeglądarek internetowych…

Dodatkowo udostępniłem polską wersję rozszerzenia Provider for Google Calendar, działającego z wspomnianym wyżej testowym Lightningiem.

Błędy proszę zgłaszać jak zawsze w naszej Bugzilli.