Lokalizacja Bugzilli odbiega trochę od większości projektów, z jakimi mamy do czynienia. Tak w skrócie – polega to na edycji HTML-owych szablonów, gdzie teksty, które trzeba przetłumaczyć wplecione są w stronę HTML. Za wygodne to to nie jest i odstrasza trochę lokalizatorów.

Zatem jak to z tym wydaniem Bugzilli mniej więcej było? Po wydaniu wersji 3.0 zaczęła się praca na wersją 3.2. I chyba zaczęła się to jedyne dobre określenie. Bo końca już nie było. Potem Mozilla wydała wersję 3.4, a my nadal oferowaliśmy 3.0… Co ciekawe na bugs.aviary.pl używaliśmy częściowo przetłumaczonej wersji 3.4. I to dość nieszczęśliwie – np. mało kto orientował się widząc bardzo podobne rozwiązania – nienaprawialny i nienaprawiony, co wywoływało irytację.

Niektórzy nie chcieli dłużej czekać i sami przetłumaczyli Bugzillę. W pewnym momencie okazało się, że istnieją… trzy (albo cztery – już nie pamiętam) wersje tłumaczenia Bugzilli z serii 3.4.x. Trzeba tylko było wybrać właściwą i zrobić porządną kontrolę jakości. Tylko Od niczego przeszliśmy do klęski urodzaju… Na dodatek zbliżało się wydanie 3.6.

Jednym z autorów tłumaczenia 3.4.x był Krzysztof Kurzawski, który widząc naszą nieudolność – zainteresował tematem Mozillę. Zdecydowaliśmy, że popracujemy nad Bugzillą na naszym spotkaniu. Zaprosiliśmy Krzysztofa na spotkanie i dalej sprawy potoczyły się szybciej. Na spotkaniu rozstrzygnęliśmy, jak tłumaczyć kluczowe elementy. Powstał nowy zespół tłumaczący Bugzillę i – po początkowych problemach – ruszyły prace w składzie: Krzysztof Kurzawski, Katarzyna Niewodniczańska, Wawrzyniec Niewodniczański, Leszek Życzkowski. Potem 3 tygodnie kontroli jakości i o to jest. Polska Bugzilla 3.6.

Na tym jednak nie koniec – zespół kończy pracę nad wersją 3.4.6 i przymierza się do 3.6.1. Docelowo polska Bugzilla ma być wydawana równocześnie z amerykańską edycją.

Od kilku tygodni jest dostępne testowe wydanie polskiego Lightninga dla osób, które – w celach testowych – używają Thunderbirda 3.1 lub 3.2.

Do pobrania z tej strony co zawsze.

Jeśli ktoś używa wersji 0.9 – warto się przesiąść. Chociażby dlatego, że w obecnej edycji rozwiązano ponad 500 bugów – Sunbird powinien działać teraz dużo stabilniej w porównaniu z poprzednią wersją. Dodana została też – moim zdaniem istotna – funkcjonalność: można teraz ustawić wiele przypomnień do pojedynczego wydarzenia.

W polskiej wersji, dzięki pomocy Kasi oraz Wojtka i Stefa rozwiązanych zostało prawie 20 bugów. Do pobrania ze strony Mozilli (polska edycja):

• GNU/Linux
• Mac OS X
• Windows

Użytkownikom wersji 0.9, którzy nie chcą instalować bety Sunbirda 1.0 pozostanie rozważenie przesiadki na Lightninga.

Wczoraj opublikowałem na naszej stronie ogłoszenie z tym związane. Wymagania są opisane w ogłoszeniu – tutaj tylko wspomnę o tym na jakim etapie jest teraz MDC i czym będzie zajmowała się osoba, której szukamy.

Polskie MDC rozwijało się całkiem nieźle, choć często pojawiały się problemy z jakością artykułów tłumaczonych przez ochotników. Ale wszystko szło do przodu. Do chwili, kiedy dwa lata temu (o ile dobrze pamiętam) Mozilla zdecydowała się zamienić MediaWiki na DekiWiki. Problemy z jakością nagle zniknęły – nie dlatego, że znaleźliśmy jakiś cudowny sposób na to – po prostu po tej zmianie gwałtownie spadła liczba edycji. Wynikało to z niedoskonałości nowego narzędzia. Część problemów została rozwiązana, część nie. Tyle historii.

I tutaj pojawia się zadanie dla osoby, której szukamy. Pierwsza rzecz – to przyjrzenie się procesowi lokalizacji, znalezienie słabych punktów przeszkadzających w pracy, zgłoszenie ich i zaproponowanie zmian. Druga rzecz – przygotowanie planu lokalizacji – co tłumaczyć, w jakiej kolejności, ilu ludzi do tego potrzeba itp. Trzecia rzecz – przetłumaczenie kilku kluczowych artykułów. Czwarta rzecz – zebranie wszystkich przydatnych informacji na stronie wiki projektu, tak by każda nowa osoba mogła się łatwo wdrożyć oraz by dało się jakoś śledzić postępy prac. I wreszcie rzecz piąta – dobranie zespołu tłumaczy.  Idealny projekt dla lubiących wyzwania. Po 2 latach zweryfikujemy co się udało zrobić i zdecydujemy co dalej z polskim MDC. Ktoś chętny? Dołącz do nas.

Czwartek, 4 lutego. Orange France i carbonnade à la flamande

Przylot

Tym razem przyleciałem tam z Markiem już w czwartek, by troszkę więcej pozwiedzać. Właściwie już sam port lotniczy w Brukseli z długą, niekończącą się seria chodników ruchomych (prowadzących do strefy odbioru bagażu) mógłby być atrakcją turystyczną. Bo jest to coś co mi się przypomina, gdy pada hasło Bruksela. Jako, że było już trochę późno – zapomnieliśmy o zwiedzaniu i zdecydowaliśmy się coś zjeść. Postanowiliśmy wspomóc się Internetem, za który niestety trzeba w naszym hotelu zapłacić.

Orange France

Może zdanie z Internetem bym sobie darował, gdyby nie jakość świadczonej usługi. W hotelu można było skorzystać z bezprzewodowego Internetu dostarczanego przez Orange France, płacąc 9,90 € za 24 godziny. Tanio to nie jest, ale niech będzie. Ciekawie było już na etapie przeglądania regulaminu usługi. Okazało się, że wymagany jest komputer klasy PC oraz przeglądarka internetowa Internet Netscape navigator 5.5 lub nowszy ewentualnie Internet Explorer 4.67 lub nowszy. Oj, chyba nie spełniam wymagań… No i nigdy nie słyszałem o czymś takim jak Internet Netscape navigator, ani nawet o Netscape Navigator w wersji 5.5 czy Internet Explorerze 4.67. Postanowiłem zaryzykować te parę euro. Dostałem login i hasło, no i jakoś to działało. Zdarzało się, że gdy połączenie padło – system przekierowywał mnie do strony logowania. Po zalogowaniu się i próbie wejścia na jakąkolwiek stronę – znów pojawiał się ekran logowania. I potem kilkanaście minut walki z ich oprogramowaniem. Marek, próbujący korzystać z sieci przez iPoda, miał jeszcze ciekawsze przygody, ale to już osobna historia. Moja zła opinia na temat firmy Orange – jeszcze bardziej się pogorszyła…

Falstaff

Gdy uporaliśmy się z Internetem – wybraliśmy miejsce na kolację – Falstaff, przy Henri Maus 19. Polecam tam genialne carbonnade à la flamande, tradycyjną potrawę belgijską  – kawałki wołowej polędwicy smażone na ciemnym piwie. A to wszystko podawane oczywiście z pysznymi frytkami. Jeśli dodamy do tego wspaniałe piwo Leffe, to właściwie czwartkowe zwiedzanie można zakończyć .

Piątek, 5 lutego. Atomium

Na ten dzień zaplanowaliśmy zobaczyć coś ciekawego w tym mieście. Wybór padł na Atiomium, ponad 100-metrowej wysokości budowlę, składająca się z dziewięciu połączonych ze sobą sfer, będąca powiększeniem kryształku żelaza. Budowla powstała na Expo ’58 i – podobnie jak wieża Eiffla – miała być po zakończeniu wystawy rozebrana. Stała się jednak tak popularna, że zdecydowano się ją zostawić, dzięki czemu można ją zwiedzać do dziś.

Do najwyżej położonej sfery, gdzie jest punkt widokowy, można dostać się windą (w tamtych latach najszybszą na świecie), a potem porusza się po obiekcie schodami – głownie ruchomymi. W środku znajduje się wystawa poświęcona Expo ’58, restauracja i snack bar. Wspominam o tym snack barze nie bez przyczyny – mają tam takie same krzesła, jakie były prezentowane na wspomnianej wystawie. Te (a przynajmniej podobne do nich) ponadczasowe krzesła można kupić obecnie w sklepach. Ciekawe, czy wtedy wydawały się ludziom futurystyczne…

Chcieliśmy potem zwiedzić Mini-Europe, która jest obok, ale była niestety zamknięta. Zjedliśmy w Le 7ieme Art (polecam gyros), potem pognaliśmy zobaczyć siedzibę Komisji Europejskiej i Parlamentu Europejskiego i dzień zwiedzania się skończył.

Sobota, 6 lutego. FOSDEM, dzień pierwszy

FOSDEM dance

No i nadszedł dzień FOSDEM-u. Ponad 5000 geeków, ponad 200 wykładów, 2 dni, 0 € (jak głosi FOSDEM-owa gazetka) i dziesiąta taka impreza z rzędu. Zaczęło się od FOSDEM dance, który tym razem został odtańczony nie przez prowadzących, a przez wszystkich obecnych na sali (ze mną włącznie).

Pada sieć

Pierwszy keynote – Promoting Open Source Methods at a Large Company. Niestety się zawiodłem. Brooks Davis z Aerospace nie pokazywał żadnych slajdów, ani nie miał dobrego kontaktu z publicznością. To spowodowało, że wykład był bardzo monotonny i trudno było go słuchać. No i po chwili nie wytrzymywały routery bezprzewodowe, bo wszyscy wyciągnęli laptopy, telefony i wszystko co łączy się z Internetem.

Evil on the Internet

Drugi keynote był już zdecydowanie ciekawszy. Prezentujący: Richard Clayton, temat: Evil on the Internet. To już było zdecydowanie lepsze. Facet mówił na temat phishingu, ofert pracy służących praniu brudnych pieniędzy, fałszywych bankach i tym podobnych. Pokazywał jak w prosty sposób, używając narzędzi Google, łatwo zweryfikować z czym mamy do czynienia. Najbardziej widowiskowe (a równocześnie proste i oczywiste) było chyba użycie Google Street View, gdzie pokazał, że pod adresem banku – podanym na stronie tegoż banku – nic nie ma.

Na co Google wydaje dużo pieniędzy

Potem przenieśliśmy się wszyscy do dev-roomów. Tym razem nie miałem takiego problemu, jak dwa lata temu (kilka interesujących wykładów w tym samym czasie) i zdecydowałem się spędzić czas w pokoju mozillowym.

Wspomnę o kilku wykładach, a raczej o tym, co pamiętam po dwóch tygodniach .

Tristan Nitot we wstępie mówił m.in. o ballot screen i o tym jak się do tego przygotowuje Google (dziesiątki milionów dolarów wydanych na reklamę) i Mozilla.

Apple dziś jak AT&T w latach ’50

Dość ciekawy był wykład Hackability, który prezentował Tristan i Paul Rouget. Tak w wielkim skrócie było to przeciwstawienie sobie dwóch różnych podejść do technologii przez dostawców sprzętu i oprogramowania. Z jednej strony mamy do czynienia z polityką zamkniętą, gdzie użytkownik sprzętu czy oprogramowania nic lub niewiele może zrobić, poza tym, na co pozwoli mu producent. Tristan wspomniał o firmie telekomunikacyjnej AT&T, która jeszcze w latach pięćdziesiątych ubiegłego wieku zabraniała wpinania do jej sieci jakiegokolwiek sprzętu, który nie był przez tę firmę sprzedawany. Bo niby takie niesprzedawane przez nich urządzenie może im popsuć coś w sieci. Wyobrażacie sobie, że rodzima tepsa mówi Wam, że możecie używać tylko aparatów przez nich sprzedawanych? Niewiele się to różni od polityki firmy Apple stosowanej w przypadku iPhone’a (wspomnianego w wykładzie)… Z drugiej strony polityka otwarta – Wikipedia, wolne i otwarte oprogramowanie itp. – dzięki której użytkownik może o wiele więcej. I tutaj Paul zademonstrował możliwości jakie nam daje nam HTML5, otwarty standard.

HTML5

Ogromne tłumy zgromadziła prezentacja Roberta Nymana – HTML5. Części nie udało się nawet dostać na salę… Prezentacja była tak dobrze przygotowana i poprowadzona, że nawet ktoś kto bardzo interesuje się HTML5 i wie na ten temat dużo – na pewno się nie nudził. Robert mówił o tym, jak do tego wszystkiego doszło, jakie są cechy HTML5, z jakimi problemami się spotykamy i jak je rozwiązywać. Jak można się domyślić problemem jest produkt jednego z graczy na rynku przeglądarek, porównany tutaj do Dartha Vadera.

Po tej prezentacji Paul znowu pokazał kilka demonstracji wykorzystujących HTML5, otwarte formaty wideo, SVG, WebGL i połączenie tego wszystkiego.

Laser tag i kręgle

Wieczorem w Crosby Mozilla zorganizowała kolację i zadbała o trochę rozrywki. Po kolacji udaliśmy się na partyjkę w laser tag, a później zagraliśmy w kręgle.

Niedziela, 7 lutego. FOSDEM, dzień drugi

Fennnec na iPhone’a

W niedzielę Mark Finkle mówił o mobilnej wersji Firefoksa na różne systemy. I z tego co pamiętam jedynym liczącym się systemem, który nie będzie wspierany przez Mozillę jest w tej chwili iPhone OS (jak można się domyślać ze względu na politykę firmy Apple).

Kobiety w Mozilli i trudności językowe

Alix Cazenave i Delphine Lebédel mówiły o udziale kobiet w projektach mozillowych, a Pike (który – jak się okazało dzień wcześniej – nieźle gra w kręgle) o L20n tłumacząc audytorium problemy lokalizacyjne na przykładzie języka polskiego.

Jetpack i Drumbeat

Gandalf mówił o Jetpacku, a Mark Surman i Alina Mierlus o planach, związanych z projektem Drumbeat w Europie. Nie były to ostatnie prezentacje, ale po nich musieliśmy niestety udać się na samolot.

Taka jedna uwaga na koniec. Gdzieś przeczytałem, że w Brukseli co druga napotkana osoba mówi po angielsku, a co trzecia po polsku. Hmmm… nie wiem, czy nie jest odwrotnie .

Udzielił ciekawego wywiadu Wojciechowi Staszewskiemu z Gazety Wyborczej. W tej chwili nie ma tego dostępnego online, więc trzeba się udać do kiosku.

A z artykułu Banda dzieciaków ugryzła Imperium w Dużym Formacie można dowiedzieć się m.in.:

• dlaczego ludzie myśleli, że 12-letni Zbyszek Braniecki jest stary
• w którym miejscu na pokładzie samolotu można znaleźć silnik Firefoksa
• co ma Mozilla do Greenpeace
• jak Leszek Życzkowski wprowadzał rewolucyjną zmianę w tłumaczeniu jednego zdania w polskim Firefoksie
• dlaczego w Krzemowej Dolinie kończą pić piwo o 21
• co ja mam wspólnego z Linusem Torvaldsem – przyznam, że nie wiedziałem
• co to jest teoria długiego ogona
• dlaczego lubimy Google
• co dobrego zrobił Microsoft

Miłego czytania!

Aktualizacja: wywiad jest już na stronach Wyborcza.pl – http://wyborcza.pl/1,75480,7373240,Banda_dzieciakow_ugryzla_Imperium.html.

Zawsze interesowały mnie zabawy językiem, był okres kiedy zapisywałam każdy ciekawy neologizm, który słyszałam lub przeczytałam. Stąd moje westchnienia w kierunku poezji lingwistycznej. Inną pasją był i jest teatr (prawdopodobnie dlatego, że tu też język i żywe słowo jest planem wydarzeń i miejscem akcji równoważnym do fabuły. Ba, tu nawet jak milczą to mówią!). W tej dziedzinie, oczywiście amatorsko, odnosiłam sukcesy jako reżyser.

Pracuje w Polskiej Szkole Społecznej w Ely, jako polonistka oczywiście. W Aviary.pl jest specjalistką ds. jakości lokalizacji przeglądarki internetowej Flock, ale ma do pracy bardzo duży zapał, więc na tym pewnie się nie skończy.

Katarzyna Niewodniczańska

Marzy o własnej kawiarni, którą powoła do istnienia, gdy już będzie bogata. To zaś nastąpi, kiedy napisze powieść albo zbiór opowiadań (przynajmniej tak twierdzi jej mąż – Wawrzek).

Firefoksa (wtedy Firebirda) używam mniej więcej od października 2003 roku. Byłem wtedy jednym z tych 5000 wariatów, którzy w Polsce używali tej lekkiej przeglądarki o ascetycznym interfejsie. Firebird miał wtedy 0,1% udziału w polskim rynku przeglądarek. Trzy najpopularniejsze programy do przeglądania Internetu to wtedy: Internet Explorer 6, Internet Explorer 5 i Internet Explorer 4. Razem: 95,5%!

W lutym 2004 roku ukazuje się wersja 0.8, już pod nazwą Firefox. Udział w rynku? 0,3%. Internet Explorer: 94,7%.

Mijają cztery miesiące – mamy Firefoksa 0.9. Użytkowników przybywa – 0,8%. Przeglądarka Microsoftu: 93,6%.

27 września 2004 grupa w składzie:

• Zbigniew Braniecki
• Marek Stępień
• Piotr Komoda
• Piotr Pielach
• Wadim Dziedzic
• Stanisław Małolepszy
• Irek Chmielowiec
• Paweł Chmielowski

zostaje zatwierdzona przez Mozilla Foundation jako oficjalny zespół lokalizacyjny.  Zespół przyjmuje nazwę AviaryPL, zmienioną w późniejszym okresie na Aviary.pl. W tym samym miesiącu ukazuje się Greenlane – czyli Firefox Preview Release. Ma 1,5% rynku, MSIE ma 91,7%.

W październiku kończę studia, mam więcej wolnego czasu. Zbliża się data wydania finalnej wersji Firefoksa i chciałbym, by aplikacja, której używam na co dzień, nie miała widocznych błędów językowych. Jeszcze tego samego miesiąca zabieram się za testy polskiej wersji. Wykonuję wtedy pierwsze zadania dla Aviary.pl.

9 listopada 2004 ukazuje się pierwsze stabilne wydanie przeglądarki internetowej Mozilla Firefox. W chwili wydania Firefoksa używa go 2,4% ludzi w Polsce. MSIE ma 90,7% rynku. Od tej chwili liczba użytkowników zaczyna gwałtownie rosnąć.

16 grudnia 2004 ukazuje się dwustronicowa reklama Firefoksa w New York Times, wykupiona za pieniądze 50000 wolontariuszy, w tym moje 10$ Firefox: 3,8%, IE: 89,4%.

Rok i parę tygodni po wydaniu Firefoksa 1.0 – ukazuje się jego następca – 1.5. Posiada system automatycznej aktualizacji, dzięki któremu Firefox jest najszybciej aktualizowaną (do nowej wersji) przeglądarką na rynku. Firefox: 15%, IE: 76,6%.

W lutym 2006 porzucam zawód agenta ubezpieczeniowego i zaczynam robić zawodowo to, co do tej pory robiłem po godzinach. Rozpoczynam pracę jako tester (i tak jest do dziś). Cztery miesiące później dołączam do Aviary.pl, by już oficjalnie zajmować się tym, co robiłem od dawna – QA polskiego Firefoksa.

Niespełna rok po wydaniu wersji 1.5, ukazuje się Firefox 2. Z tej okazji 27 października 2007 w Warszawie odbywa się Firefox Party.  Statystyki: Fx – 23,5%, IE: 68,2%.

W kwietniu 2008 roku po raz pierwszy od czasu, gdy Gemius publikuje statystyki przeglądarek – na pierwszy miejscu nie ma przeglądarki Microsoftu! Firefox 2 ma 34,7%, a IE 6 o 0,1% mniej. Wszystkie wersje: IE – 69%, Fx – 29,6%.

17 czerwca 2008 ukazuje się Firefox 3. IE – 54,4%, Fx – 38,5%.

2 kwietnia 2009 ukazuje się Biuletyn Ranking.pl z przełomowymi wynikami – po raz pierwszy od kiedy jest publikowany – najpopularniejszą przeglądarką w Polsce nie jest Internet Explorer! Firefox ma 45,3%, IE – 45,0%.

Aviary.pl liczy 23 osoby, w tym 4 z pierwotnego składu zespołu.

W tym czasie:

• do zespołu przyjęliśmy 6 nowych osób
• trzem osobom podziękowaliśmy za współpracę
• Firefox pokonał w Polsce Internet Explorera
• nie udało się z Gazellą
• powstał dział HR
• SUMO trochę stanęło
• udało się poprawić proces tłumaczeń dla Novella

Czy coś ważnego (co się udało/nie udało) przeoczyłem?

Na razie myślę co dalej

Szefem jest Joanna Mazgaj, wspiera ją Bartosz Piec i ja

Joanna koordynuje cały proces i przydziela zadania testowe dla tłumaczy. Ja przydzielam zadania dla specjalistów ds. jakości i testerów. Bartosz czasem zastępuje Joannę, wykonane zadania ocenia ktoś z naszej trójki, czasem robimy to wszyscy.

Rekrutacja jest wieloetapowa i trwa od paru tygodni do kilku miesięcy, w szczególnych przypadkach nawet dłużej. Informacje jak do nas dołączyć można znaleźć na naszej stronie internetowej.